جیمز هنوز نتوانسته بود بین خانواده و شغلش بعنوان یک "ستاره راک" توازنی مناسب ایجاد کند طوری که زمان بدنیا آمدن "مارسلا" فرزند سوم خانواده به همراه دوستش به شکار رفته بود! و در کنار فرانچسکا نبود.

در کل در دوره دوم زندگی جیمز هیتفیلد ، وی به یک سکون نسبی و سپس یک دوره گذار به اوج بحران های روحی رسیده بود و همه اینها بدلیل عدم ایجاد توازن در زندگی بعنوان پدر یک خانواده و ستاره راک بودن ایجاد شده بود. 

دوره سوم با بزرگترین چالش زندگی جیمز آغاز شد.ابتدا در گیری لفظی شدیدی با لارس پیدا کرد و از متالیکا جدا شد و سپس طی یک مشاجره لفظی دیگر با فرانچسکا ، تصمیم گرفت که "تغییر کند".

خیلی راحت (فرانچسکا) بهم گفت که برو بیرون و خودتو درست کن و آخرش هم جمله  ای گفت که منو پرت کرد به گذشته ، از خودم متنفر شدم ، "توپدر خوبی براشون نمیشی" یه لحظه خودمو گذاشتم جای کالی ، کاستور و مارسلا و اینکه تصورشون از  من چیه؟ نکنه من هم دارم مثل پدرم میشم؟"

جیمز حالا انتخاب کرده بود ، "خانواده". او برای خانواده متالیکا را ترک کرد تا به پدر و همسری مناسب تبدیل شود.جیمزی که زمانی گفته بود:"من با متالیکا ازدواج کرده ام" حالا ترکش میکرد.

واقعا می ترسیدیم ، هم من و هم لارس ، اینکه جیمز نخواد دیگه برگرده ، متالیکای بدون جیمز متالیکا نیست ، بیشتر از همه هم لارس تحت فشار بود چون خودشو مقصر می دونست 

                                                  کرک همت

اما قرار نبود برای خانواده ، متالیکا قربانی شود ، اوایل دسامبر ۲۰۰۱ جیمز نامه ای از مرکز بازپروری برای اعضای متالیکا فرستاد و در آن به طور قاطع از بازگشت صحبت کرد.

(این نامه برای اولین بار به فارسی برگردانده می شود)

جیمز اینجاست! زنده و صحیح و سالم!

واو ... حالا از کجا شروع کنم؟.....

لحظات و ثانیه ها در بازیابی دوباره ام چیزی است بیش از "سخت" و چالشی است که تلاشی می خواهد بیشتر از توان من (درست مثل احساس پدر بودن) و همچنین بهانه ایست برای ساختن و جبران کردن ، مساله ای که تا قبل از این فرصت آن را نداشته ام (درست مثل احساس پدر بودن) .

حرفهای زیادی برای گفتن دارم.احساس می کنم پیش از این لحظات زندگی را از دست داده ام ... و این راهی است که قبلا پیموده ام و برای هموار کردن این راه پر پیچ و خم نیاز به حمایت دوستانم دارم. دوستانی که بواسطه متالیکا آنها آشنا شده ام . بخاطر این احساس قوی و ملموسی که این کلمات نوشته شده برای شما بمن می بخشند از شما متشکرم.

موسیقی و اشعار من همیشه برایم التیام بخش بوده اند ، موهبت هایی خدادادی که بدون آنها معلوم نبود من الان کجا بودم و امروز من براستی برایشان احساس دلتنگی دارم و قرابت خاصی نسبت به آنها احساس می کنم.

آنها با چیزهای دیگری ساخته شده اند. درگیری در مقابل درگیری ، درد در مقابل درد و انسان در مقابل  انسان، نه الگویی برای طرفدارها ، بلکه طرفدارهایی برای  اون الگو.به وضوح آنها همیشه احساسی قوی و تواضعی بزرگ برایم به ارمغان آورده اند و این ارتباط و تصور بازگشت نیز به بهبودیم کمک کرده اند.

نفسهایی که میکشم انگار از اعماق وجودم بیرون می آیند ، احساس می کنم که دفن شده ام با چیزهایی که اصلا به انها نیاز ندارم ، دروغهایی که مرا به باد داده اند و حالا هم راحتم نمی گذارند.(ولی) من می خوام زنگی کنم نه اینکه فقط زنده بمونم.

دلم برای همه تون تنگ شده و ثانیه شماری می کنم برای بازگشت و فکر می کنم این تعلق خاطر عمیق به شما دلیل همه این دلتنگی هاست.

                                                                    عشق و احترام - جیمز

همه چیز از اون نامه مشخص بود اینکه قرار جیمز جدیدی از اون کلینیک بیاد بیرون ، نامه با امضای عشق و احترام تموم شده بود و این لارس و کرک رو هم متعجب کرده بود .

                                                            جو برلینگر

و این آغاز دوره جدید زندگی جیمز هیتفیلد بود ، دوره ای که در آن جیمز به یک پدر مهربان و رهبر گروه متواضع و محافظه کاری تبدیل شده بود که دیگر کمتر در اجراهای زنده از کلمات رکیک استفاده می کرد ، الکل را کنار گذاشته بود و در بسیاری از مراسم به همراه همسرش شرکت می کرد.کسی که زمانی به یاغی معروف شده بود حالا پدری مهربان است که حتی می گوید به خاطر فرزندانش دیگر آهنگ "So What" را اجرا نمی کند ، بله جیمز هیتفیلد امروز "غولی است با قلبی سیندرلایی"!